Gerard Cox - Op 'n Hoge Zwarte Fiets

[Verse 1]
Op ’n hoge zwarte fiets, tegen de wind in,
met achterop twee tassen vol liefdadigheid,
fietst de vrijwilligster door de verlaten straten,
als trouwe steunpilaar van onze nieuwe tijd.
Opnieuw komt alles neer op haar te smalle schouders,
het gaat opnieuw over haar kromgebogen rug.
De verzorgingsstaat ligt in haar grove handen,
hoera, de goeie ouwe tijd is weer terug!

[Verse 2]
Op ’n hoge zwarte fiets, zonder versnelling,
gaat de vrijwilligster kordaat door weer en wind.
Zij draagt de zorg voor de behoeftige bejaarden,
nu de regering dat niet meer zo nodig vindt.
Die roept weer luid om hart en ziel in de verzorging
van bijstandsmoeders en van minima.
Dus charitas, liefdadigheid, bedeling,
onder de vrome leiding van het CDA. [Verse 3]
Op ’n hoge zwarte fiets, over de dijk heen,
want op vrijwilligers komt het voortaan weer aan,
en op de kinderen, je buren, je familie,
zo schijnt het vroeger ook te zijn gegaan.
En ieder weet: toen was het hier een El Dorado,
door de barmhartigheid van de fine fleur.
Rechtvaardigheid is dan ook weer te krijgen:
pet in de hand en aan de achterdeur.

[Verse 4]
Op ’n hoge fiets met Nijpels en met Neelie
voert het christenkabinet ons uit het dal.
Het veilig richtsnoer blijft nog steeds het evangelie,
het richtsnoer dat ons wurgtouw worden zal.
Dat wordt weer fijn diaconie en aalmoes geven,
dus geeft de eerste stand je straks weer als kassier
te veel om dood te gaan, te weinig om te leven.
Een maatschappij van liefdewerk en oud papier,
een maatschappij van liefdewerk en oud papier,
een maatschappij van liefdewerk en oud papier.