Vertaling van: The Dubliners - Raglan road

Op Raglan Road, op een herfstdag,
zag ik haar voor het eerst en ik wist
dat haar donkere haar een strik zou weven
waarvan ik op een dag spijt zou krijgen.
Ik zag het gevaar, maar volgde
Toch dat betoverde pad,
en ik zei: "Laat verdriet een vallend blad zijn
bij het aanbreken van de dag."

Op Grafton Street, in november,
liepen we lichtvoetig langs de rand
van een diepe kloof, waar duidelijk wordt
wat toegewijde hartstocht waard is.
De 'Hartenkoningin' bakt nog steeds haar taarten,
terwijl ik niets opschoot
ach, ik had te veel lief, en juist daardoor
gaat het geluk verloren. Ik schonk haar gaven van de geest,
ik gaf haar het geheime teken
dat bekend is bij kunstenaars die de ware goden
van klank en tijd hebben gekend.
Woorden en kleuren heb ik niet gespaard
ik gaf haar gedichten om te declareren
waarin haar eigen naam en haar donkere haar verweven waren
als wolken boven velden in de meimaand.

In een stille straat, waar oude geesten elkaar ontmoeten,
zie ik haar nu van mij weglopen,
zo haastig mijn verstand dwingt me te erkennen
dat heb liefgehad, wat ik niet had moeten doen
een wezen, gevormd uit klei.
Wanneer een engel de klei liefheeft
verliest hij bij het aanbreken van de dag zijn vleugels.